27 Mayıs 1995’te gidip oturdular Galatasaray’a.
Gözaltında kaybolan yakınlarını ve faili meçhul siyasi cinayetlere kurban giden yakınlarının faillerinden hesap sordular sessiz çığlıklarıyla Cumartesi anneleri. 27 Mayıs 1995’te başlattıkları bu militarizme ve şiddete karşı duruşları onları polis şiddetiyle karşı karşıya getirdi.
Oysa kadınların aktif siyasi özne değil sadece anne olarak kalması militarist sürecin işine geliyordu işte bu nedendendir ki artan polis müdahaleleri sonucu 1999’dan 2009’a kadar oturma eylemlerine ara vermişlerdir. Fakat öyle bir direniş vücut bulmuştu ki Galatasaray’ın önünde 32 yıl boyunca oğlunu arayan Berfo Ana oğlunu bulamadan fakat arkasında binlerce adalet ve özgürlük direnişçisi bırakmıştır.
Sadece kendi kayıpları için orada değildi Cumartesi Anneleri Maraş Katliamından Roboskiye Geziye ve direnişin vücut bulduğu her yerde başımızı okşadı Cumartesi anneleri.
Onurlu bir yaşamın olduğu kardeşlik ve özgürlük adına bin selam olsun annelerimize, direnen kadınlarımıza...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder