KADER ORTAKAYA YOLDAŞIMIZA

Yalnız kalmak istemiyoruz bu aralar. Yalnız kalınca büyüyor sanki acılar kalabalıklarda. Birbirimizden uzak edemiyoruz. Düşünüyoruz, varız. Keşke rüyada olsak diyoruz. Geceyi dinliyoruz, birde radyoda çalan türküleri. Hepsi senden bahsediyor sanki. Bir sessizlik çöküyor içimize. Sonra dayanamayıp konuşuyoruz. Anılar çıkıveriyor. Gülüyoruz bir an...
Bugün sessiz ettik karanlıkları... 
Yanında olamadan, sarılamadan bir kez daha.
Yasını tuttu gece, gökyüzü ve yoldaşların...
Daha günler öncesiydi. Çayımızı yudumluyorduk karşılıklı. Sınırı izliyorduk, arkada ağustos böceklerinin sesleri pamuk tarlalarından. Kobani'yi dinlerken akşamları bunu hayal etmiş miydik ? Biraz ötede Barış anneleri, aileler, her şeye rağmen yüzü güleç çocuklar.. Miseynter'in sokaklarında şehitlerimizi anarken düşünmüş müydük ayrı düşmeyi... Vedalaşırken yaşam ne kadar da sıradandı.

Ne zor şimdi seni düşünmek. Son mektubunu okumak ne zor.

Vurulup düştüğüne inanmak ne zor...

İçimizdeki acını gizlemeyeceğiz bu gün. Edebi sözler sarf edip bir çerçeveye kaldırmayacağız fotoğrafını. Anacağız mücadeleni...
Seni...
                             YOLDAŞLARIN